tag:blogger.com,1999:blog-1877914402588008478.post8264917891089980514..comments2010-01-04T11:25:00.832Zیاسینhttp://www.blogger.com/profile/16014742660960098041noreply@blogger.comBlogger4125tag:blogger.com,1999:blog-1877914402588008478.post-87579178614047636542010-01-04T11:25:00.832Z2010-01-04T11:25:00.832Zسلام<br />خوشحالم که دوباره مینویسید... زود زود خبر می گیرم.شهرزادhttp://www.blogger.com/profile/15169187195408836958noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1877914402588008478.post-43785110605806067052010-01-03T14:02:54.031Z2010-01-03T14:02:54.031Zسلام<br />خوشحالم مینویسی یاسینم...Anonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1877914402588008478.post-22897777512856157522010-01-03T11:08:47.562Z2010-01-03T11:08:47.562Zیاسین جان خوب نوشتی، با استفاه از تجارب شخصی نگرانی جدی رابرای همه دوستان فرهنگی بیان کردی اما به نظرم دوستانی که از خارج بر می گردند خصوصا آن عده از دوستان که از ایران بر می گردند با یک نوع مقایسه وضعیت و برشمردن مشابهت ها و نکات تفاوت با دشواری های غیر مترقبه روبرو می شوند. آنهای که راه برگشت دارند بر می گردند و تا چند صباحی بتوانند به شر و دیاری ک بیشتر عادت داشتند راحتر باشند. تا اندک امیدی به برگشت دارند زیاد دلبند داخل نمی شوند. ولی عده ای هم توانسته سبک زندگی دو زیستی را تجربه کننداز آنجای که صلاح کشور خویش را خسروان دانند شاید «در دری» هم با عبرت گیری از رفت امد های متعدد شش سال گذشته بتوانند جایگاه خوبی را در عرصه فرهنگی جامعه پیدا کنند.<br />امینAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1877914402588008478.post-90654593304239872402010-01-02T21:20:21.607Z2010-01-02T21:20:21.607Zبا حرفهاتون کاملا موافقم. در افغانستان در خفا و بدور از چشم مردم کار کردن واقعا بهتر است. من که چوب حسادت و رذالت افغانی را به جان و تن خودم خوردم. و این آرزو را برای کسی نمی کنم. مردم عجیبی داریم در عین مهربانی می توانند به حد ناباوری ظالم هم باشند.صحرا کریمیhttp://www.sahraakarimi.blogfa.comnoreply@blogger.com